Flea Omarmt de Stilte en de Storm op ‘Honora’

Hij is de hyperactieve motor achter de Red Hot Chili Peppers, de man die de slap-techniek tot een hogedrukpan van funk verhief. Maar op zijn nieuwste soloproject Honora laat Flea een kant van zichzelf zien die we zelden zo onversneden hebben gehoord: intiem, beschouwend en diep geworteld in de platenkast van zijn ziel.

Honora is geen funkrock-feestje voor de massa, maar een atmosferische dubbel-LP die aanvoelt als een nachtelijke dwaaltocht door Los Angeles. Waar zijn eerdere solowerk soms experimenteel en abstract bleef, kiest Flea hier voor een fascinerende dialoog tussen eigen composities en de iconen die hem vormden. Het resultaat is een gelaagd meesterwerk dat de grenzen van alternatieve rock, psychedelische funk en ambient moeiteloos doorbreekt.

De kracht van dit album zit in de contrasten. Luister naar zijn interpretatie van Funkadelic’s monumentale ‘Maggot Brain’; waar Eddie Hazel de gitaar liet huilen, legt Flea een fundament van emotionele resonantie die door merg en been gaat. Zijn versie van Frank Ocean’s ‘Thinkin Bout You’ is niets minder dan een openbaring, waarbij de baslijnen niet slechts begeleiden, maar de kwetsbaarheid van het origineel naar een nieuw, bijna teder niveau tillen.

In eigen stukken zoals ‘Golden Wingship’ hoor je de jazz-invloeden van zijn jeugd doorsijpelen. De instrumentatie is rijk en organisch; je hoort de snaren trillen, de ruimtelijkheid van de studio en de volledige beheersing van een muzikant die niets meer hoeft te bewijzen, maar nog alles wil ontdekken.